Xornadas sobre arte e xénero en Fundación Laxeiro

Xornadas sobre arte e xénero. Unha introdución sobre xénero e creación artística que, en colaboración coa Unviersidade de Vigo, A Fundación Laxeiro organiza os días 4, 5 e 6 de novembro en horario de 19.00h a 21.00h. O prazo de inscrición é ata o 31 de outubro. A matrícula é gratuíta e farase por orde de inscrición. As persoas interesadas deben poñerse en contacto coa Fundación Laxeiro no teléfono: 986-43 84 75 ou no correo electrónico: fundacion@laxeiro.es Prazas limitadas. As xornadas están dirixidas por Dolores Ruiz e coordinadas por Ignacio Pérez-Jofre.

DOLORES RUIZ é especialista en cuestións de xénero e políticas de igualdade. É máster cum laude en Xénero, Educación, Políticas de Igualdade e Liderazgo por a Universidade de Vigo; especialista en auditorías de igualdade de mulleres e homes por a Universidade Jaume I de Castelló; licenciada en Filoloxía Hispánica por a UNED e diplomada en Estudos Avanzados dentro do programa de doutoramento Literatura española e Teoría da literatura por a Universidade de Vigo. Ten unha ampla experiencia no desenvolvemento de cursos, talleres e xornadas sobre as relacións de xénero no mundo laboral, educativo e familiar, para diversas organizacións e realizado o diagnóstico e plan de igualdade de oportunidades para diferentes empresas galegas. Impartiu numerosos talleres de educación sexual e prevención de violencia de xénero para alumnado da ESO, ademais de talleres para pais e nais de alumnado de Eduación Infantil, Primaria e Secundaria. Ten realizado estudos socioeconómicos e plans de igualdade para diversas administracións locais en Galicia e coordinado talleres sobre igualdade para traballadoras e traballadores sociais da Xunta de Galicia.
Como creadora literaria foi gañadora dos premios Blanco Amor de novela en 2004; Barco de vapor en 1998 e finalista na IV Edición dos Premios de cuentos ilustrados, convocado por a Deputación de Badaxoz en 2002, ademais de impartir numerosos talleres de escritura e lectura en diversas bibliotecas de Galicia.

IGNACIO PÉREZ-JOFRE SANTESMASES é artista plástico e Licenciado en Belas Artes, especialidade de Pintura por a Universidade Complutense de Madrid e Doutor en Belas Artes por a Universidade de Vigo. Dende 1996 é Profesor Titular de Pintura na Universidade de Vigo. Ten desenvolvido numerosos proxectos de investigación, entre os que destacan Estudio psicoxeográfico do Campus de Pontevedra, Facultade de Belas Artes de Pontevedra, financiado por a Cátedra Filgueira Valverde; La investigación transversal y la práctica del cruce metódico: interrelaciones arte-ciencia-tecnología, financiado por a Xunta de Galicia ou Identificación experimental del cruce metódico en la creación de la obra de arte, Facultade de Belas Artes de Pontevedra e tamén NuevosProcedimientos Escultóricos, na Facultade de Belas Artes de Pontevedra, en colaboración con grupos de investigación das universidades Miguel Hernández (Levante), Tenerife, Castilla-La Mancha. Como comisario, desenvolveu os proxectos expositivos La pintura en el lugar, Asociación Amalgama, Centro de Gravedad Permanente, Vigo; Os pasos perdidos, Fundación Laxeiro, Vigo; Facer e deixar de facer, Fundación Laxeiro, Vigo; Pintura mutante, MARCO (Museo de Arte Contemporánea de Vigo); Saturación, Galería Sargadelos, Pontevedra; Arte y alquimia, Sala de exposicións da Facultade de Belas Artes de Pontevedra. Como artista plástico ten un amplo percorrido expositivo e publicados numerosos catálogos. A súa obra forma parte de coleccións como: Centro Galego de Arte Contemporánea (CGAC), Santiago de Compostela, Deputación de Córdoba; Deputación de Ourense; Concello de Salou; Palacio de Congresos y Exposiciones de Madrid e Universidade de Salamanca.

"Trabajos verticales" de Juan Ortí en Fundación Laxeiro

La tercera edición del ciclo Entre mares, trae a la Fundación Laxeiro la obra del artista gallego afincado en Valencia, Juan Ortí y lleva la obra del vigués Tono Carbajo a Collblanc, espai d’arten Castellón.

El próximo viernes, 18 de octubre la Fundación Laxeiroinaugura la exposición que compone la tercera entrega del ciclo Entre maresque, en colaboración con Collblanc, espai d’artde Castellón, lleva, por tercer año consecutivo, posibilitando el intercambio de artistas de Galicia que muestran su trabajo a la Comunidad Valenciana, en el espacio Collblanc, y artistas valencianos que muestran su trabajo en la Fundación Laxeiro.

En esta tercera edición, la exposición que se podrá ver en la Fundación Laxeiro nos trae a Vigo el proyecto titulado Trabajos verticales del artista nacido en Galicia y afincado en Valencia Juan Ortí (A Coruña, 1974).

Espiñas Coroadas. Fundación Laxeiro

Espiñas Coroadas, ata o vindeiro 14 de Xullo na Fundación Laxeiro.

 

Co título Espiñas coroadas, o artista Lito Portela(Moaña, 1958) leva á Fundación Laxeiroa súa reflexión sobre a natureza, o home a o estrañamento deste perante o mundo que nos rodea e nos acolle.

 

Espiñas coroadasé un proxecto escultórico sinxelo na súa formulación expositiva, que, a través de tres pezas rotundas, a medio camiño entre o hiperrealismo e a poesía e utilizando os recursos da tradición minimalista, propón un espazo limpo, de encontro do home coa realidade que o rodea e que, frecuentemente, resulta absurda e inintelixible.

Espiñas coroadassignifica un fito na traxectoria de Lito Portela. Un fito no que a súa linguaxe escultórica abandona preocupacións construtivas, características na súa obra para espazos públicos, para centrarse nunha linguaxe orgánica, na que manexa con mestría os códigos da representación realista, para transcendelos e propoñer, como di o comisario da exposición, Carlos L. Bernárdez, “unha realidade-outra, paralela ao mundo real, que se carga dunha indubidábel aura poética e que acaba por constituírse en signos vitais”.

Para levar adiante este proxecto, ademais desta utilización dos códigos da mímese, Lito Portelamanexa con acerto, recursos expresivos do minimalismo, como o xogo de escala e o diálogo co espazo arquitectónico, que o autor integra mediante a intervención nos panos expositivos, ademais dunha eficaz austeridade morfolóxica, materializada na monocromía das pezas e na súa instalación na sala, sen máis recurso que a súa propia materialidade, sen peañas, urnas, vitrinas ou calquera outro elemento propio da retórica da exhibición escultórica.

Este traballo, que xa fora exposto en 2012 na sala Alterartedo Campus de Ourense, amosa na Fundación Laxeirounha parte anovadora ao incorporar un capítulo non visto ata agora, como é o seu proceso de xestación, engadindo unha parte de reflexión do artista sobre o seu propio traballo que resulta, sen dúbida, útil para o autor, polo que implica de reformulación, ademais de ilustrativa para o espectador por ese interese engadido de acceso aos momentos previos ao resultado final.

Espiñas Coroadas de Lito Portela en Fundación Laxeiro

Mañan a las 20:00 horas inaugurase a exposición Espiñas Coroadas do artista Lito Portela (Moaña, 1958) na Fundación Laxeiro, onde o artista expresa a súa reflexión sobre a natureza, o home a o estrañamento deste perante o mundo que nos rodea e nos acolle.

Espiñas coroadas é un proxecto escultórico sinxelo na súa formulación expositiva, que, a través de tres pezas rotundas, a medio camiño entre o hiperrealismo e a poesía e utilizando os recursos da tradición minimalista, propón un espazo limpo, de encontro do home coa realidade que o rodea e que, frecuentemente, resulta absurda e inintelixible.

Espiñas coroadas significa un fito na traxectoria de Lito Portela. Un fito no que a súa linguaxe escultórica abandona preocupacións construtivas, características na súa obra para espazos públicos, para centrarse nunha linguaxe orgánica, na que manexa con mestría os códigos da representación realista, para transcendelos e propoñer, como di o comisario da exposición, Carlos L. Bernárdez, “unha realidade-outra, paralela ao mundo real, que se carga dunha indubidábel aura poética e que acaba por constituírse en signos vitais”.

Para levar adiante este proxecto, ademais desta utilización dos códigos da mímese, Lito Portela manexa con acerto, recursos expresivos do minimalismo, como o xogo de escala e o diálogo co espazo arquitectónico, que o autor integra mediante a intervención nos panos expositivos, ademais dunha eficaz austeridade morfolóxica, materializada na monocromía das pezas e na súa instalación na sala, sen máis recurso que a súa propia materialidade, sen peañas, urnas, vitrinas ou calquera outro elemento propio da retórica da exhibición escultórica.

A sala da Fundación Laxeiro divídese en dous espazos claramente diferenciados que son utilizados para definir dous tempos diferentes do proxecto:

Hai un primeiro tempo, no que ao acceder á exposición, podemos ver as tres rotundas esculturas que conforman o traballo final: un tronco de roseira de grandes dimensións, disposto horizontalmente sobre o chan, a modo de banco cuxas espiñas nos impiden sentar nel, un marco pendurado, tamén con espiñas e que non enmarca máis que o baleiro, e unha escada, espiñada tamén, pola que non podemos subir. Estes tres elementos, realizados en resina de poliéster pintado de cor negra, dispostos nun espazo en branco e negro, introducen ao visitante nun mundo absurdo, no que nada é o que parece e, con isto, tentan provocar unha reflexión acerca do sentido da nosa existencia. 

Realizada co rigor formal de quen coñece a linguaxe escultórica en profundidade, estes tres elementos van acompañados dunha desacougante música de percusión, composta por Julián Hernández e uns textos breves do escritor Manolo Romón. Frases nihilistas que reflexionan sobre o sentido da vida e a morte e que, rotuladas sobre os panos expositivos, inciden sobre esa sensación de estrañamento que o artista propón no seu proxecto. En palabras do comisario, Carlos L. Bernárdez: “O realismo da representación [de Lito Portela] non fica nunca na patina, no superficial, senón que se mergulla no máis intenso da tradición da representación, da construción escultórica, provocando unha aguda sensación de estupor”. Ese estupor que impregna a montaxe, conecta a mirada de Lito Portela coa tradición plástica existencial de artistas como Giacometti ou Francis Bacon; e de escritores como Georges Bataille ou Samuel Beckett; contextualizando a súa proposta nunha liña de pensamento que, nos tempos que corren, atopa un rexurdir indiscutible para analizar o absurdo do noso presente.

No segundo tempo da exposición, o artista decide traspasar a barreira da súa intimidade e mostrar o que poderiamos chamar a xestación do proxecto, mediante a exposición de pequenos obxectos, a modo de bosquexos das súas esculturas. Este segundo tempo, amosa o proceso creativo de Lito Portela e nel advírtese un cambio de escala que pasa da monumentalidade á intimidade e da rotundidade formal da obra rematada, á dúbida, o ensaio e a busca, propias da obra en proceso. Un interesante capítulo no que o artista descobre o seu xeito de traballo, a súa forma de pensar e os mecanismos que o levan dunha sensación máis ou menos abstracta, á concreción da obra final. Maquetas, papeis, debuxos e bosquexos, dispostos nunha mesa e unha vitrina, conforman este espazo íntimo, no que, do estrañamento producido pola contemplación da instalación escultórica, pasamos á curiosidade, case voyeurista de quen entra no espazo íntimo do taller do artista.

O proxecto enmárcase dentro da liña de colaboración que a Fundación Laxeiro mantén dende hai anos, coa Universidade de Vigo e que se materializa, neste ocasión, nesta exposición cuxa obra foi producida polo espazo Alterarte do Campus de Ourense.